Yolu buluyorum da yolcu yok olmuş


 
Çocukken mutlaka bir şeyler kaybetmiş ve o kaybettiğimiz her neyse hala aklımızdadır, ben bir helikopter kaybetmiştim, mavi ve beyaz renklerde o zaman pek takmamış o oyuncağım yerine itfaiye arabasını koymuştum. pek önemsemedim sonradan yokluğu beni sarsmaya başladı yavaş yavaş. Koyuyor o oyuncağın yokluğu bana, büyüyünce anladım kafaya taktığım o oyuncak değilmiş. O oyuncağın hayatımdaki zamanıymış, bu dünyada durdukça değerlenen şey şarap değilmiş sadece, bizim anlam yüklediğimiz nesneler çok üzüyor adamı sonradan. Koalisyonlar da yoktu o zaman bende…
 
 
Yağmur yağardı ama şimdiki gibi yağmur yağdıktan sonra, hava kapanmazdı benim çocukluğumda, hem deli gibi yağmur yağar hem de güneş olurdu. Yağış bol olduğunda, kaldırımın kenarından akan çöpleri koyardık arkadaşlarla yarış yapardık, o çöplere baka baka kaldırımın yanında koşardık. O zamanlar iç güvenlik paketim de yoktu herkes bakarsa görürdü beni dışarıdan içeriye sam saf. Niyeyse yarışı kimin kazandığını hatırlayamadım. Zaten kimsenin birinci olmak gibi bir takıntısı yoktu o zamanlar.
 
 
Bir de saçmalamış arkadaşlara “çocukça hareket yapma” diyoruz. Demeyin böyle şeyler. Çok üzüldüğüm zamanlarda hep çocukluk yıllarımı görüyorum. Bu da beynimizin oyunuymuş, eğer rüya görmezsek çıldırırmışız. Çocukluğu iyi geçmeyenlerin nasıl yavaş yavaş delirdiğini daha iyi anlıyorum.
 


O ruhu nasıl yakalayabilirim bilmiyorum. Yakalayamıyorum da artık. Bazen geri dönmeyi düşünüyorum, yolu buluyorum da yolcu yok olmuş…
Furkan Dede
  İçime attıklarım içimden atamadıklarım.           

Comments 0

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Yolu buluyorum da yolcu yok olmuş

log in

reset password

Back to
log in