Unuta unuta tükendik


 

 

Ölüme anlamlar yükleyemedik, en sonunda öyle bir noktaya geldik ki ölümden mi korkuyoruz yoksa yaşayamadığımız hayatların bizi sıkmasından mı korkuyoruz bir türlü bilemedik. Bir ömrü birine bağışlamak ile bir ömrü yanına alıp yok olmak arasında kaldık. Ölüm bize tür yok oluş ve bu dünyayı boşuna çiğnediğimizi apaçık itirafı gibi geldi. Ölüm düşüncesi bizi hiç yaşamadığımıza inandırdı. Pavyonlar, eğlence merkezleri bundan iyi nemalandı ama bir türlü ölüm düşüncesini yenecek alternatif bir düşünce bulamadık.

İlk başta yeterince iyi, yeterince dürüst, yeterince iyimser olduk ve evet mutsuz olmaya hazırdık. Birileri bize ölümü hatırlattı bizzat yaşayarak ve ondan geriye kalana baktık ve aynen devam dedik ve unutmak gerek dedik, unuta unuta tükendik.

   

Yorumlar 0

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

İlginizi çekebilir