Babanın ölmesi


 

Cennete bir yazı daha yolluyorum, 17 haziranı da hayatımdan çıkardım artık,  bir tarafım da eksik dolmuyor baba dolmuyor. İçmekten bayıldım tutmadılar kolumdan, bir ağlamam vardı, sensiz güçsüz demesinler diye de ağlamadım gururumdan. Kardeş ne olur beni anla, baban öldü ve gitti üzülme diyorlar, rüyalarda görmek bile elimde değil artık. Dua ediyorum artık babama benzeyen birini görmeyeyim diye, dalgınlığıma gelir de sarılırım diye. Keşke bir aile olmasaydık dediğimde oldu zamanla.

Senin sevmediğin akrabaları bende sevmiyorum. Sigarayı yakarken kibrit kullanırdın, eve çakmak sokmuyorum. Sol iyidir solda kal derdin yönünden hiç şaşmadım. Sayısalı ben de tutturamadım, olsun tuttursam zaten sana ayıp etmiş olurum önemli olan oynamaktı anlıyorum. Nasırın bana yadigar doğduğumdan beri, git tedavi ol diyorlar umursamıyorum. Sinmiş bazı şeyler, maç izlerken mesela; spikerin “Rıdvan’ın yıllar önce attığı gole çok benziyor” dediğimde, hatırlıyorum o gol sonrası üzerime atladığını, anılar böylesine canlıyken ben senin ölmene hiç izin verirmiyim baba. Vardığımda bir yere kapalı hattına “vardım baba merak etme” diye mesajlar yağdırdığımdan kimseye bahsetmedim.

Sen öldüğünde, dedemin şimdi 10 yaş daha yaşlandın derken ne demek istediğini o an için anlayamamıştım, fark ettim ki baba ölünce baba olunuyormuş, evin direği dendiğinde gözler sana dönüyormuş. Senin yokluğun; orta açtıktan sonra, açtığın ortaya koşup gol atmakmış, atamamakmış mücadele etmekmiş aslında, bir umut belki gol atarım diye koşmakmış engellere rağmen. Dünyanın en başarılı, en takdirli insanı olsam ne yazar, gözlerimin içindeki parlaklığı görmedikten sonra. Bu aralar dilimde Canfeza’nın dizleri var. Kendimi kelimelerle avutuyorum bu aralar, “Özledim gözlerini uyan az, çok değil beş dakika gözlerinin kabesinde bi namaz.”  – Bunlar taşanlar, içindekileri bazen anlatamazsın, hele hiç yazamazsın.

Öldükten 3 gün sonra telefon çaldı, arayan “babam” yazıyordu. Söz vermiştim kendime sen çıksaydın telefona kimseye söylemeyecektim. Annemmiş, ekmek bitmiş evde. O gün ilk defa ekmek götürdüm eve. 

Furkan Dede
  İçime attıklarım içimden atamadıklarım.           

Comments 1

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Babanın ölmesi

log in

reset password

Back to
log in